kayıt-sız-ca

kayıtlara geçelim.
bugün uçurtma günüydü, babaları küllü suyla kömür olan bebelerin.
hava piknik havasıydı
anaları mezar kürüyen genç kızlara
oyun havasıydı.
karakalemle beyaz kağıtlara çiziktirilen
kırmızı masalarda yenilip içilmekte
ismi kayıtsız babalar matematikten ibaret
nefesleriydi kömür altında yitip giden
uçurtmalar ve oyunlardı

onlarca mezar kazıcı
yüzler boğulmuş kör kuytularda
hava ağıta sardı.

fener

minik ve bilinmezdi.
sadece sesi
ve kanıyla
yalnız derin bir nefesti
içimde rüzgarlar
karanlıkta bir kıyıda
soluk bir fener
gibi soluverdi.

bu denizler kimin
kimsenin yol almadığı
pusulanın çalışmaz dalganın şahlanmazı
kimin
kalem yanıyor elimde
usul ivedi gitmek düşleri
kedimi özlüyorum
yeşillikte kaybolmuş bir yağmur akşamı
sesim gibi
kurumuş
bu yollar kimin
yaşanmamış hatıralar
eski hayallerden sararmış
bir kutum var yalnız benim
açılacak tek şans
elimde tuttuğum
ya da oynamak güzeldi
demek için
füruğ'u özledim.

kuytu

ah kalem
tedirgin ve şüpheci
yaşamak mümkün mü
bir yol bir yol
upuzun kuytulardan geniş limanlara
bir ses arıyorum

üçte bir

lacivert bir geceyi döven dalga sesleri
ve şarap içerken düşünmüştüm annemi
yapayalnız bir kız çocuğu
ve suskun elleri öylesine becerikli
kömür gözler kıvırcık saçlarında beyaz bir kurdele
şimdi sesi bile yok elimde.

onca düş kara yorgan
zifir gecelere yatardık gün olur
her yanım ses olur susardım
genzime oturmuş bir yumruk
ve ben ve onu ve hiç
yargılamamıştım.

bir gece uyumadan nasıl dipsiz bir gece
hiç durmadan düşündü düşündü
sessiz nefeslerinden aldı birer birer
soludukça soğudu
ve mahkum etti beni.

benim biricik annem - ne garip

onun tek kızı ben değildim oysa

kara önlüğü ile halı dokurken bir sabah
konuşamadığına üzüldüğünü söylerdi

martılarla

annem belki de

soğuk bir geceye sarılan sıccacık bir yorgan gibi

sararken ikimizi
hep biraz fazla sevmişti
üçümüzden birini.

ardından

bir ırmak çağlardı sen konuşurken

yapraklarım dökülürdü

kelimeler saçıldı oraya buraya

kararlar vardı ortaya konan

ve uygulanacak olan..ne acı.

bitmiş bir konuşmaya başlamıştık seninle

biten onlarca konuşmamız gibi

susmakla nokta konulacak

yalnızlığa yatılacak bir gecede

yalnız kendine sarılır kadınlar demiştim

eskilerde bir gün bir dostuma

sen gittin upusul

yine yalnız ben kaldım geriye

kaçamadık evet işte gördün

korkularımızdan cam bir gece

kırıldı gitti bir sert vuruşta

o narin camdan çocuk tilda.

gidecektin hep bildim ben

bir sabah kalkmayacak

ışığı yakmayacaktın

su gibi aktın kımıl kımıl

şefkatli ve sevgi dolu

kollarında kalmış

kurumuş dallarım

kaldı geriye.

ne yazsam karşı şimdi bana

kabul edilmeyecek davetim

kalmış olacak posta kutunda.

eğer beni sevmeyeceksen

beni sakın saklama.

incindim elbet bir cam

bir dal bir su akıp giden

bir aşk karışır dumanıma

ve yine yine biliyoruz artık

sen bensizdin vazgeçerken

zaten vazgeçmiş olduklarından

ben görmek istemedim yalnızca

bir kısmından da vazgeçiverdin şaşkınca

kim bilir belki sırf zamanın kalmayınca.

ve üzgünüm

iki ayrılık geldi üst üste

kabahatti, kusuruma bakma.

beceremiyorum yazmayı

bu gece iki insanın gelemediği gibi

iki kelime gelmiyor yan yana...

yaz diyeceksin yaz

ne farkeder sesim kime

sesim kime gider

kan akıyor parmaklarımdan

bu çığlık nerede söner...

çekip giden

günahın kadar severdim seni
tüm işlediklerin ve işleyeceklerin
aynı sepette dururken boy boy
susar gibi özlerim seni
ne ak kaşıklar ne sütler yok artık
tutulmayacak sözler verilmiş
ne varsa el sokulmuş karıştırılmış
merakın kadar severdim
susmayan bitmeyen inançların
kalmıyordu sabaha bile
bir tek umut elimden tutmuyordu
aydınlık sabahın ilk öpüşünde
şarkılar dolanır dilinde olur olmadık
hey hadi adaya gidelim bu sabah derdik
sonra bir sahil bir balık bir birada bir gece
uyanırdık düşlerimizin serinliğinden
alkolle bile ısınmayan bedenlere
inadın kadar severim seni
bir sabah yok diyeceksin olmadı
yan kompartımana geçeceksin usulca
yerinde duramayan o ellerin
o becerikli ellerin
susacak her parmağın ayrı ayrı
yan yana upusul uzanacak
aynı trende iki yolcu gibi
küsüşün kadar severdim
bir öğlen çekip gider koca bir adam
küçük bir çocuğun tutar elinden
götürür evine oturtur
bir adam küçük bir çocuğu bırakır ardında
ondan vazgecer bir akşam
vazgeçişini bende görüşünde severdim ben
uzun uzun soluksuz konuşmalar
sevgiye dair, iddia bu ya...
oysa karanlık sular boğarken aşkı
sen çaldın ben çaldın ne farkeder
rengini gökkküşağından hayallerin
ben seni gidişinde sevdim.
dönmeyecek duaya amin deyişimde
kör bir kedi gibi giren hayatıma
muhtaç ve sevgi dolu
sarılıp uyumak sıcaklığında
gece gündüz nemli bir karanlık
seni umudum kadar severdim
kapkara yollar önümde
uzar gider camda direkler
bir otobüs insan susar
susar ve gider yalnız
bir öğlen bir adamın elinden tutup
çekip giden tilda gibi.