Sevgili zoe,kadın olmanın dayanılmaz eziciliği ile büyümüştük.
bir şekilde hayatta kalmanın mutlak gerekliliği bir yanda,
bir şekilde ayakta durmanın ilerlemenin baskısı.
avlanmamak zorundaydık.
avlamak..kim bilir...
sürekli gözümüzü açık tutmaktan..uyku sızmadı rüyalarımıza.
yola hiç bakamadık, levhaları okumaya çalışmaktan.
biliyorum ki, otobandan önceki son çıkışta ayağım.
hayatımın şekillenmesi için verebileceğim keskin kararların eşiğinde,
olduğum yerde durmak istersem, durak tam önümde.
değiştirmek istersem, ama istikameti değil de durağı sadece;
karışıyor haritalarım...
insanız zoe;
azalmaktan korkuyoruz sık sık.
insanız,
çoğalmaktan başedememekten korkuyoruz.
insanız zoe,
yorulmaktan, yolda kalmaktan
yolda kimseye rastlayamamaktan korkuyoruz.
o kadar çok korkuyoruz ki korkmaktan,
gün oluyor kendimize yer bırakmıyoruz.
insanız zoe,
nefesimizi çiğerimize tıkıp
kendimizi kendimizi avlıyoruz.
