çokumut

yaşamak
damla damla birikim
belki bir közken
suya değimişim
yanmış solmuş elim
yaşam bir ufuk
belki bir göze değmişim
kendime değdiğimi farketmeden
bir bakışı dağlar gibi
dağlamışım etimi belki
yaşamak bir rüya
betimsiz mavi dünya
susuyorum evet
neden ama
ceplerimde bir avuç kabus
eskilerden kalma
bakıyorum göz kırpan
keşfedilmemiş yıldızlara...

gelen

biliyorum

yalnızlık geliyor yine

apansız kapıdan içeri girer gibi

zile basıp kaçar gibi geliyor

kapıyı açıyorsun

kimsen yok.

biliyorum

yalnızlık geliyor yine

sabahlar kısalıyor

sinekler dolaşırken odaların sessizliğinde

akşamlar daralıyor.

başım dönüyor akşamları

alkol sigara duman

sohbetler koyu kıvam

dostluklar örülüyor

yalnızlığın belki de en çok

en gerçek başladığı yerde

hatıralar kısalıyor.

biliyorum geliyor

dönüşü kadar belirli

dünyanın bahardan kışa

ayın doğuşu kadar belirli

kıvrım kıvrım bulutların ardında

kaçış göçüş kime yarar

o kadar keskin ki yalnızlık

kapıyı bile çalmıyor artık.

fasıl

düşünmeden yazıyorum aklıma geldiğince
kayıtların tutulmadığı fasıldayız ne de olsa
yakında bile uzaktayız.

bazen hayal ederim
hayatımın yarım'larını elime kalem alıp doldurabilsem
bir resim çizer gibi çizebilsem mesela
eksik kalmış konuşmalar içimden geçerken
bir film gibi kaydedebilsem
yaşanmışa ekleyebilsem
isterim.

bazen düşlerim, şöyle çok çok uzağından bakabilsem hayatıma
bir cetvel gibi
bir gözyaşından doğup başka gözyaşları ile gömülen hayata
santim santim değil de metre işi bakabilsem
hangi yoldan dönmeseydim nereye gideceğimi
hangi yoldan başlasaydım nereye varacağımı da görebilsem
bitimsiz bir bakışla
hayatımın ağacını görmekten bahsediyorum
ve hangi kırılımda yittiğini aşkın
ya da yolumu nerede kaybettiğimi
görebilsem
tahammül edebilir miydim acaba
yaşamaya daha fazla.