fasıl

düşünmeden yazıyorum aklıma geldiğince
kayıtların tutulmadığı fasıldayız ne de olsa
yakında bile uzaktayız.

bazen hayal ederim
hayatımın yarım'larını elime kalem alıp doldurabilsem
bir resim çizer gibi çizebilsem mesela
eksik kalmış konuşmalar içimden geçerken
bir film gibi kaydedebilsem
yaşanmışa ekleyebilsem
isterim.

bazen düşlerim, şöyle çok çok uzağından bakabilsem hayatıma
bir cetvel gibi
bir gözyaşından doğup başka gözyaşları ile gömülen hayata
santim santim değil de metre işi bakabilsem
hangi yoldan dönmeseydim nereye gideceğimi
hangi yoldan başlasaydım nereye varacağımı da görebilsem
bitimsiz bir bakışla
hayatımın ağacını görmekten bahsediyorum
ve hangi kırılımda yittiğini aşkın
ya da yolumu nerede kaybettiğimi
görebilsem
tahammül edebilir miydim acaba
yaşamaya daha fazla.