susan

sen bilmezsin sesin gelir bana sen yokken

ta uzaktan ince bir su akar yüreğime

elim ağır bir taş

içim kor bir soba

sesin uyur sen yokken bilmezsin

saklanır gölgen koynuma sanki bir balık

kayıp gider dalar sıcağıma

bir karanfil kokusu basar ruhumu

o tatlı mayhoş duman

sen bilmezsin tadın gelir bana sen yokken

sıcak şarapta portakal kabuğu

çayımda şeker gibidir yokluğu

tahammülsüz eksikli yarım ne dersen

çimenlerce çığlık yankılanır yeşilimde

bir uçurumdan atlar gibi aniden susarım

yokluğunun ayırdına varınca

su kurur sesin susar

rüzgar durur sen bilmezsin.

ses yok

bitimsizim bu aralar

sözüm durmuyor ağzımda

sıcak çorbadan yanar gibi döner durur dilim

ayaklarım uyuşuyor oturup durmaktan

ne yanımı dönsem diğeri esrik

ne kadar ısınsam o kadar donarım soğuktan

sonum nerede bilmiyorum ey hayat

başlarken söylemedin bana başladığımı

biterken söyleyecek miydin acaba

bir durup bekleseydim sesini?

gözlerim dik dik bakar durur

gökyüzü alabildiğine beyaz tenimde

ne yanıma dönsem düşer kollarım

ayaklarımdan tutar yıkardın beni

çayını fincana sallar gibi

kalbimden tutup sallardın damlayasıya

son kanım da akıp gider ne temiz

tertemizim şimdi bir kaşık su

dua et de üfle ruhumu uzaklara.

bitimsizim ah ne keder

ne gam ne aşk var...ne hoş

kulaklarımı tıkadım duymayım artık sesini

gürültülü hayatımın ipince

sustum bitimsiz yolum uzun

başlamalıyım artık gitmeye.