sevgili p.,yüzyıllarca yorgunum
ağaç gibi ciğerlerime doluyor nefesim
giderek daha sığ
daha az
yaşıyorum
ileri sayardım adımlarımı
yol aldıkça daha öteye gitmek ateşi
yılan gibi kıvrılırdı içimde hayat
döndükçe kadranda yelkovan
içimin susuşu
dışımın kabulüne yazdı.
bu müthiş yalınlığınla
lacivert bir gökyüzü kadar güzelsin şimdi
aklım çalkalandıkça fırtınalarda
daha çok inanıyorum sana...
