aynaya mektup

sevgili ben,

bu sabah ermeden daha
dün gece yaz
belki kış yarın..
bir aynadan bakarım sana adım adım
yüzün elin kolun bakışın
derin mi değil mi bilemem
yorgun yalnız o kambur beden
kara yuvarlak kuyular gözlerinde
cam gibi ardın görünür gözüme
boşluktan mı acıdan mı kim bilir
bir bakışta bitmez sanki gövden
akar karanlıklara saçların
dün yarına dönerken
onca uzağa bakar aklım
bunca yakınımı, istemezsen göremem
düşünde yeşil ufukların güzelliğini
uzansam tutarım sanırım
ben aynalara kanarım
uzağına yetişemem.

tanıdım seni

Seni yalnızlığından tanıdım

Kirpikleri kırık çocuk

Çiğneyip durduğun dudaklarından.
Gözlerin küllenmiş yangın yeriydi

Bir eylül göğünün bulut kümeleri

Donuk bakışlarında;

Hüznün nasıl da benziyordu

Benim ilkgençliğime

Ellerinden tanıdım seni

Yüreğinin yansısı tedirgin ellerinden.

Bir uzak boşluğa yağmur yağıyordu

-Anılardan anılara ince çizikler…-

Yüzün bir türkü sonrasının

Kederli dalgınlığında;

Güldün mü, ben mi yanıldım, bilemiyorum

Ağıt gibi bir alay dudak uçlarında

Gücenik duruşundan tanıdım seni.

Seni kendimden tanıdım çocuk;

Yüreği sürekli çiğnenen bir yol

Gövdesi acılardan acılara köprü…

Biraz öfke, biraz umut, çokça onur

Olan kendimden.

Eğildim öptüm yıkık alnından

Uzaktın, kıyamadım sessizliğine

Biraz daha dedim içimden, biraz daha;

Gün olur, onuru güzel çocuk

Acı da yakışır insanın yüreğine.

Şükrü Erbaş

Yitirdim Yüzümü

Bir yağmur mevsiminde yitirdim yüzümü
Dilimi incelikli bir sözün eşiğinde.
Yollar yapılar çarşılar boyu
Yükselen bile yalnızlığı geçerek geldim.
Düşen her damla kanıma düştü
Tenim kupkuru;
Söylenen her söz biraz daha
Biraz daha büyüttü suskunluğumu…

Yüzümü bir çamur mevsiminde yitirdim.

Şükrü Erbaş

şükrü erbaş

"bunalıyoruz çocuk, bunalıyoruz
biçim veremediğimiz şeylerin
biçimini alıyoruz."