uyanırken...

onu düşünmeden uyuyamamak
aşka başlangıç
onu düşünmeden uyanmak sabaha
unutmaya...

sabah

uzun kavaklar gibi eğri
yorgun, paslı bir sabah
denizim çelikmavi
dalgam ışıl ışıl
kum gibi yaşadım günlerimi
dalgaya durdum denize dur
aşka durdum acıya dur
parçalandıkça çoğaldım
çoğaldıkça daha az
kırık cam gibi incedir yaralarım
damar damar sarıp bedenimi
yumuşak bir battaniye gibi
yaşadığımı hatırlatır.