bilge

uzundum o sabah
uzun karanlık bir çöl mehtabı gibi kuruydum
elimden gelse pencereyi açıp dünyadan çıkabilirdim
kabuslar girmiş karıştırmıştı sisli zihnimi
elim dudağım soğuktan kurumuştu
sözcükler uzadıkça uzuyor
cümlelerim bitmek bilmiyor gibiydi
mahkemede ifade veriyormuşumcasına yutkunurken
aslında sesimin çıkıp çıkmadığının bile farkında değildim
gizemli korkularım vardı mesela
bulunmazlardı ama ben de görüyordum
sanki onlardan kaçmak istiyordum ama
onlarsız gidemiyordum

sesler... kapkara sesler sonra
çınlayan karlı çam ağaçları dört yanda
bir zırhım var bakır ekşi metal tadı
ellerim kalkan ellerim kanlı kılıç kını
yanıma bakıyorum sıcağım nerde
masmavi poyraz geliyor sağ yanımdan
arıyorum bir ışık bir beyaz bir aşk
uzuyorum koridorlarca an an gece
orada öylece oturmuş bekliyor görüyorum
yorgun ve şaşkın usulca nefes alıyor
geleceğimi bilmişçesine bekliyor sormadan
ellerimi veriyorum güneş oluyor
ellerim
sımsıcak

bir sabah uyanıyorum sonra
upuzun uyumuşum hayatı
kabuslar içinde binbir rüya
cennetler içre binbir yangın
yollardan geçtim ipek kağıt destelerce
avuçlarımda taşırım hayatı ben
örerim göz göz merhametimden
çözerim her acı etimin yanışı
aşkla kanar korla uyanırım

uyandım işte o sabah
bilemem yattığım mı yoksa kalktığım mı rüya
bir kalem bir umut bir ayna
soruyorum yaşlı bir bilge susar önümde
uyku nedir ki kabusunu çizene
bunca yaşanmışın izinde
adi bir kum iskele...

özlem

ne yararı var, soruyorum kendime.
seni sevdiğime inanmayacaksan
uzağımda ya da yakınımda olmanın
farkı ne...

yanarken avuçlarım al kor,
hangimiz kullandı ötekini hoyratça
sevmek için kendini kendince
bilmiyorum.


kolay değil inan.
koca bir aşkın sureti ile yaşamak.
seni buna mahkum etmektense,
susarım çöllerinde.

çığlık...

kaybolmadan önce yokluğunda
kesildi çığlıkları martıların.
ortada sadece karanlık vardı...
ışıklanman için yolunu açtım.

bekleyiş

kollarım uzadı bugün bir yaprak daha
kara yamri yumru birer çatal hepsi
beklerken büyüyorum seni damar damar
buğulu dolunaylarından ışıklarım
kökleniyorum adım adım derinlerde
geçiyor adın önümden meltemlere takılmış
yapraklarım kurtlarım titriyor
içim eriyor sıcak düşlerinde
sonra bir ışık dolanıyor kollarımda
sabahlar oluyor ardı ardınca
lanetli bir sis...göremiyorum gövdemi sonra
geceler durmak bilmiyor karanlığınca.
yoksun işte. konuşamam ki
duyduğum dil bildiğim değil seni beklerken
yarasa gibi dolaşırken etrafımda bunca ses
dolmuyor içime hiçbir nefes bu yalnızlıkta.
ne desem yoksun. ne dilesem nafile.
bin mevsim geldi geçti yoksun hala
köklerim kurudu susuzluğundan
nefesim yetmedi erişmeye rüyana...

kim-se

kimim ben

kimdim ki kim oldum...

buğulu bir çölde bir damla su

yok olmaya mahkum olduğunca değerli.

kim duyar beni

sesim seslerden ses sade

müziğim poyrazda dalgalanan bir flüt

dağılmaya mahkum olduğunca gizemli.

kim dokunur bana

kalbim sonsuzlukta bir yıldız

bir avuç su derdi aşkım

avuçtan kaydığınca kederli.

kim sever beni

kadınlardan kadın tenlerden ten

aynalar kapandıkça ruhumdaki öfkeden

bakışım donuk umudum yaşlı.

kim terkeder beni.

aynam

dur

dur şöyle bir bakayım sana

nasıl benziyor elin ayağın

bakışların bana

dur

dur uzaklaşma hemen.

dönmesin gözlerin içine.

üşümesin yüreğin soğuk duruşumdan

uzaktan gelsem de uzak değilim sana

dur ne olur

ne olur dur kaçma

gözlerin dolu dolu

beni de ağlatacaksın

ne oldu bilmiyorum

anlatmadım sana daha.

bilmediklerini bildiğimi bile söylemedim

üzülürsün korkarsın diye

bakamadım bile ruhuna...

dur yapma ne olur

neler yaptım yıllarca sana

sesini bile çıkarmadın

hayır dedin isyan ettin bazen

bazen beni bile istemedin ama

hep yanımda kaldın

dokundun bana.

dur ne olursun

bilsen değişecek mi ki neler olacağını

anlatsam ne farkeder

kader değil bu

sendin.

biliyorsun kabul etmesen de.

biliyorum kabul etmek zor.

onca hatayı sen yaptın.

sen yapacaksın...

biliyorsun yaşamasan da

onca yolu sen aşacaksın

tırnaklarınla kazıyıp

etinden kan akıtacaksın...

biliyordum ah yapma.

ağlamak yakışmadı hiç sana.

onca yaşın ardından yine yaşayacaksın işte.

üzülme diyemem bilirsin...

dert etme derim anca.

bak ellerm nasıl buruştu

nasıl da aynı seninle.

yılları biriktirdim parmaklarında

ellerim yaptım.

aşkları biriktirdim rüyalarında

şiirlerim yaptım.

acıları biriktirdim göz kenarlarında

bakışım yaptım.

seni biriktirdim soluğumda

umudum yaptım.

şimdi yan yana sen ve ben

ben ve sen yan yana

iki ayrı yüzü maskenin

iki boyalı ayna

aynı yorgun bedende

direniyoruz hayata usulca.

uyursu

uzaktan geçerdi bulutlar.
ben hep bakardım hangisi beni anlatacak diye
arardım kaybettiğim anahtarım
kapılarım sanki yiten
grilere bulanır susardım.

uzaktandı her aşk.
her gün kısalırdı aşk varsa..
her gece uzardı özlerken.
elim kolum kısa kendimden.

içim acırdı oysa. dışım bile bilmezdi...
gökkuşağında bile yedi renk var derdi annem.
oysa o kara o derin
o mendebura yazgındı günler.
edebiyat akmazdı o zaman
yalnız zaman dönerdi kendine.

annemdi.ne olursa biricik.
kendimdi. ne olsa da kurtulsam..denirdi.
kendimdi suretim de işte. aynı yolların yolcuları...
aynı berbat sona erken varmaya çalışılır
denemekten vazgeçilirdi.

soğuktu.