bir sis gibi yürüyor
nefes gibi akıyorduk hayata
yaşadıklarımızdan bunca
geriye kalana
bakmıyorduk yavaşlamaktan korkarak
acelemiz ne kadar vardıysa
o kadar geç kalıyorduk
geç kalmayı
umuda yolculuğa kesintisiz devam edebildiğimiz için
kendi suçumuza ortak olur gibi
seviyorduk.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.