sevgili antoninya,gözlerim kamaşmıştı seni ilk gördüğümde.
ışıl ışıl ay içinde
gizemli bir duruşun vardı.
davetkar, ürkütücü ve gepgerçektin.
antoninya,
yorgun geldim sana.
yalnız ve şaşkın
utanmadan özlemlerimle geldim sana
sana uzaklığım korkumdandı
ve başkalarına yakınlığımın yükünden
alışamayacağım sandım sana.
şimdi o garip tanıdık duygu gözlerimden geçen
her yerinde her adımda
nefesim kalmış bir zaman
yürüdükçe soluyorum geçmişimizi
havada asılı kalmış
kar taneleri gibi aklımda
yaşadıklarımız.
bugün sana baktım bir an
sana bakıp bir uzantın olduğumu hissettim
elin kolun değil belki ama
seninle değiştiğimi farkettim
kim bilir nerelerde eksilttiğim
yeniden yeniyle çoğalttığım
ruhumun
antoninya,
güzel mavi gözlerinle bak bana
uzak ufuklarından çağır beni
elimi sakın bırakma.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.