çürüyen

bu gece çürümeliyim, içine açan bir tohum gibi
yarılmalı derim. okyanusta batan bir gemi
gibi kırılmallı belinden müthiş bir dehşetle!
bu gece - ki geç bile kaldım -
açılmalı deniz en derin yerinden ikiye
elim kolum binlerce parça
gözlerim dağlanmalı bakmasın diye güneşe!
ölümü elime almalıyım...
bir oyun gibi oynarken birbirimizle
yenmek yenilmek bile değildi mevzu
arsızca oynaşmak gibi eski bir sevgiliyle
nefessiz kalıncaya tutmalıyım göğsümü
bu gece ay doğmasın, dur!
artık sabaha yok gerek
varolmanın dayanılmaz gereksizliği gibi hani
elim bir kazada kaybedildi gerçek.
ilerlemedikçe rüyalarım göğe,
hayat denen kundak batmakta ihanet rengine
bu gece çürümeliyim..her seferinde vardım sandığım
o kara kaygan delikte!
kendi bataklığımda boğulacağım yoksa
acım dolacak yapışkan bir çamur gibi göğsüme
kapanmasın ışıklar...durun...
kan süreceğim daha gözüme!