Damla

çok ağır bugün gökyüzü
dev bir çizme kafamı çiğniyor
bir adam ölüyor uzaklarda her nefeste
acı doluyor bir kaç insan

azalan soluğunda ölümünün
o öldükçe akılda başka gidenler
başka acılar büyüyor
kalp soğuyor o öldükçe
çok ağır bugün aklım
bir el karıştırıyor gizli kapılarımın ardını
görünmez bir kıymık batıyor gözüme
kocaman daireler kareler önümde
buna yaşam deniyor
yok kaçacak deliğin işte
uzun karanlık bir fare deliğinden
kuyruğunu titrete titrete ıslak
piç gibi büzüşmüş bir sıçan
sızıyor aklımdan içeri
nankör bugün gece
yıldız bulut cümlesi kaçmış
çamurlu ayak sesleri yalnız
sonsuz bir yağış tıkırdıyor üzerimde
ölümüne berekete boğuluyor her yanım
aşktan ölür gibi bugün
kendimden sıkılıyorum
çok derinlerde bir fırtına
kavuruyorken en narin hayalimden
üşüyorum ölümden.