yaşamak mecburen. muhtelif.
geniş bir sabah aydınlığında
küçük adımlarla açılmak güne
gözüm kara giderdim her yere
içimden gelseydi
gidip dururdum bile.
anam babam bakar ardımdan
bir kilit bir kapı deliğinde
paspaslar silkelenirdi
bir sabah içimden gelseydi
o köprüde karşılaşmak seninle
bir otobüs durağında beklerken kim bilir
geçerken seni düşünmek uzaktan
dilenciler susardı bir sabah
şehir susardı içimden gelseydi
yazım kalacaktı geriye
ben belki gidecektim
izim kalacaktı bu satırlar işte bak
aklım çoğalacaktı kapkara bir gece
yağmur girerken içime ince ince
kalemim kazırdı şansını hayattan
bir satır daha silerdim
içimden gelseydi
unuturdum seni.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.