gecikmiş

geç kaldım, özür dilerim.

çağırdın beni

duymamışım sesini.

geç kaldım ne yapsam olmuyor

dönmüş vakit sabaha

akşam geri gelmiyor

üzüldüm sızlandım

param olsa satın alırdım

geç kaldıklarımı

ama artık gecikmişken bunca

kırılmışken camı saatin

zaman suya akmıyor

geç kaldım kim bilir kaçıncı

kim bilir kimleri beklettim telefonlarda

kim aradı ulaşamadı bana kim

geç kaldım kafam karışıyor

nereye gidecektim

ve neden aklım almıyor

yollar upuzun saçlarım gibi

saçları altın sarıydı gördüm ben uzaktan

geç kaldımdı yetişemedimdi sana

sonra evden çıktımdı geç geç hala

yürüdümdü seni görürsem diye

düşündümdü ilk ne desem

ilk hangi yanına sarılsam diye

ama geç kalmışım öyle böyle değil

neye binsem yetişmez bu trene

neyden insem aynı durak değil

bildiğin alalade geç işte

sonra dönüm bir köşeyi

hep seni gördüğüm yerde

beklersin sandığım köşeyi

ama geç kaldım tabi

suç bende

suç bende baktım sana öylece

uzaktan köşeden sırım gibi boyuna baktım

baktım sana sarı saçına baktım

yanındaki kızın

baktım baktım

sonra geç kaldım tabi hayat beklemez

korktumdu bir an

başka köşelerden dönemem sandımdı

elim ayağım garip bir su

akıyorum köşeden köşeden

yolun kıyısından aklımda saat

geç kalmışım ne yapsam ne desem boş

geç bırakmışım kendimi hayata

baktım bir otobüs bir yol bir durak

bindimdi gidecektim geç kalmadan varayım

şimdi bari geç kalmayayım

bindimdi yeni bir yolculuk

camdan gördüm köşede sen sen sen

ama geç kalmışım suçlu ben

gidiyorum uzak elim uzak kolum

ilk diyeceğimi dedimdi sana içimden

susmadımdı

bir de son diyeceğimi dedim tabi

geç olsa da onun anlamı vardı

baktımdı şöyle bir yağmur ince

sel su olmuşum bir anda nasıl

baktımdı susuşum içimde

dedim hoşçakal

geç kaldım belki haklısın elbet

elbet bulunacak bir çare hayatta geç kalınışlara

haklısın haklısı haklı hak

ben de geçim mesela

geçtim ben de

geçtim o köşenden

gittimdi bir yol

geç kalmadan.

yazın tanrısı...

"Çocukluğumda kötü bir şey yaptığım zaman - başkalarınca kötü sayılmayabilirdi - kendimce çok kötü bulduğum bir olayı (Suç saymayışları hünerimi göstermez, herkesin uyuşuk herkesin kör olduğunu gösterir), yaptığımda hiçbir şey değişmezdi, çok şaşardım buna; büyükler düşünceli bir duruma girerlerdi belki ama belli etmezlerdi, açmazlardı ağızlarını...Bu kapalı ağızları ta küçüklüğmden beri seyrederdim, aşağıdan doğru, akıl erdiremezdim kapalı kalışlarına. Bir süre bekledikten sonra suçsuz olduğuma inanırdım; tek sözcük etmeyişleri korkumun yersiz çocukça olduğunu gösterirdi bana, korkarak bıraktığım yerden başlayabilirdim gene. Yorumlamalarım değiştiydi sonraları. Önce şunu anladımdı: Çevremdekiler yaptığım işin farkındaydılar, ne düşündüklerini de gizlemiyorlardı, ama ben anlayamıyormuşum! Sonra: Beni azarlamamış olmaları güçlü olduklarından ötürü değildi, böyle olsa bile bu türlü davranışları benden yana olduklarını göstermiyordu ki!

Diyelim ki, sezmiyorlardı, onların dünyasında yoktum, etkieleyemiyordum onları; varlığımın yolu, benim yolun onların dünyasından geçmiyordu; varlığımı nehire benzetirsek hiç değilse güçlü bir kolum, onların yaşamının dışından akıp gidiyordu.

..."

kafka, 'sevgili milena', s.222. çev. adalet cimcoz, say yay. 11.baskı, 2010.

çokumut

yaşamak
damla damla birikim
belki bir közken
suya değimişim
yanmış solmuş elim
yaşam bir ufuk
belki bir göze değmişim
kendime değdiğimi farketmeden
bir bakışı dağlar gibi
dağlamışım etimi belki
yaşamak bir rüya
betimsiz mavi dünya
susuyorum evet
neden ama
ceplerimde bir avuç kabus
eskilerden kalma
bakıyorum göz kırpan
keşfedilmemiş yıldızlara...

gelen

biliyorum

yalnızlık geliyor yine

apansız kapıdan içeri girer gibi

zile basıp kaçar gibi geliyor

kapıyı açıyorsun

kimsen yok.

biliyorum

yalnızlık geliyor yine

sabahlar kısalıyor

sinekler dolaşırken odaların sessizliğinde

akşamlar daralıyor.

başım dönüyor akşamları

alkol sigara duman

sohbetler koyu kıvam

dostluklar örülüyor

yalnızlığın belki de en çok

en gerçek başladığı yerde

hatıralar kısalıyor.

biliyorum geliyor

dönüşü kadar belirli

dünyanın bahardan kışa

ayın doğuşu kadar belirli

kıvrım kıvrım bulutların ardında

kaçış göçüş kime yarar

o kadar keskin ki yalnızlık

kapıyı bile çalmıyor artık.

fasıl

düşünmeden yazıyorum aklıma geldiğince
kayıtların tutulmadığı fasıldayız ne de olsa
yakında bile uzaktayız.

bazen hayal ederim
hayatımın yarım'larını elime kalem alıp doldurabilsem
bir resim çizer gibi çizebilsem mesela
eksik kalmış konuşmalar içimden geçerken
bir film gibi kaydedebilsem
yaşanmışa ekleyebilsem
isterim.

bazen düşlerim, şöyle çok çok uzağından bakabilsem hayatıma
bir cetvel gibi
bir gözyaşından doğup başka gözyaşları ile gömülen hayata
santim santim değil de metre işi bakabilsem
hangi yoldan dönmeseydim nereye gideceğimi
hangi yoldan başlasaydım nereye varacağımı da görebilsem
bitimsiz bir bakışla
hayatımın ağacını görmekten bahsediyorum
ve hangi kırılımda yittiğini aşkın
ya da yolumu nerede kaybettiğimi
görebilsem
tahammül edebilir miydim acaba
yaşamaya daha fazla.

ikinci fasıl

ışıkları kapalıydı insanlığımızın
gözleri açık
yumruğu sarsak ve yalancıydı.
onlarca yıl onlarca yalandan sonra
dilimizde kekremsi bir acıydı gerçek
gerçek iri bir taş gibi kafamıza çarpan
bizi ayıltmıştı
bir bahar bir yaz bir kış bir bahar
biriktirilmiş ilk ve sonlar
başlanmış ve yarım bırakılmışlar müteakip yarınlar
kapatmıştı yolumuzu
yolu çizenin kim olduğu artık önemsizdi
hatta belki değişip değişemeyeceği bile önemsizdi
çünkü bu ıslak bu tilki karanlıkta
yalnızca ben'ler kalmıştı geriye
sen'ler ve biz'ler önemsizdi
zaman akmaz artık burada
durmak ya da gitmenin fark yaratmaması
tekrarlayan kovalamacalarını anlamsızlaştırmıştı
yelkovan ile akrebin
gün bazen doğar bazen batar
bazen zaman asılı kalırdı sis gibi havada
günler geceler vardı evet
bir nevi gün bir nevi geceye bağlanırken
gözler kapanır ikinci fasıla geçilirdi
bir başka yaşam ötekinden farkı olmayan
bir başka oyun oynanırdı
ikinci fasıl rollerin değiştiği yer
ikinci fasıl bir rüya, gerçeğin beceriksizce taklidi
ikinci fasıl bir kabustu
gölzer kapandıkça sırayla
şapkalar el değiştirir dekorlar el değiştirir
replikler el değiştirir ama değişmezdi
ayakların baş başların ayak oluşuydu bu fasıl
kötülerin iyi gibi iyilerin kötü gibi oluşu
kimsenin aslı olmamaya devam edişiydi
balkonlardan el sallanan önlüklü veletler
ikinci fasılda verandalı bahçelerde
başka annelere kucak açardı
güneş ay gibi saklanır köşe bucak
patlak ampül gibi sırıtır kalırdı
kim aşık kim bıkkın
kim deli belli gibi yapılır
ama kimse inanmazdı
ikinci fasil ikinci kısmıydı
yazılanları umarsızca yaşayanların
betimlenemeyen zaman çizelgesinde
bir çizgiden ötesiydi yalnız
oyuncaklar gibi iki yüzlü iki canlı
iki başka yaşamdı
bir taraftan bakınca otuza düşerdi çizgi
diğer taraftan bakınca elliye
eli kolu oynardı geçenin
kalbi titrer ikinci fasılda
sabahlar olmasın akşamlar doğmasın isterdi
oysa yalnız bir çizgi
bunca karanlığı anlatmaya yetmezdi
ışıkları kapanınca ruhun
insan adam etmezdi
ikinci fasılda bu oyun
adam olana yetmezdi.

ışık

yaprağım ben bugün

savrulmak savrulan savrul

izbe bir garda yiten kara bavul

sarı yeşil kuru bir yaprağım

göçüyorum başka hayatlara

elim dal elim tohum

yaşıyor yaşıyor yaşıyorum

kelebeğim ben bugün

uzakları gitmeyi düşlerken

ve düş bitene kadar bile

melek kanatlarını

çırpamayacağını bilmeyen

nedir yaşam diye soruyorum

ölüm nedir kim bilir

biri efil bir ezgi akarken havada

diğeri umarsız bir sihir

yeşilim ben bugün

yemyeşil bir göl balıklı mı balıklı

yosunu batağı çamuru taşı

eline bulaşan gerçek bir göl

karışır derin sulara dipsiz karanlığında yerin

kim bilir hangi dağlardan akar

akar gider bitimsiz güzelliğin

zindanım ben bugün

hangi kapıda kaldı anahtar

hangi uzak evrende kilit çevrilir

kim daha yalnız bu kalede

kalan buruk giden korkak

bir ışık uğruna kör bir akşam

hangi kapı kapanacak

kim bilir...